How your attachment style impacts your relationship

Our style of attachment affects everything: from our partner selection to how well our relationships progress and to, sadly, how they end. That is why recognizing our attachment pattern can help us understand our strengths and vulnerabilities in a relationship. As I discussed in a previous post, an attachment pattern is established in early childhood and continues to function as a working model for relationships in adulthood. This model of attachment influences how each of us reacts to our needs and how we go about getting them met. When there is a secure attachment pattern, a person is confident and self-possessed and is able to easily interact with others, meeting both their own and another’s needs. However, when there is an anxious or avoidant attachment pattern and a person picks a partner who fits with that maladaptive pattern, they will most likely be choosing someone who isn’t the ideal choice to make them happy.

For example, the person with a working model of anxious/preoccupied attachment feels that in order to get close to someone and have their needs met, you need to be with your partner all the time and get reassurance. To support this perception of reality, they choose someone who is isolated and hard to connect with. The person with a working model of dismissive/avoidant attachment has the tendency to be distant, because their model is that the way to get your needs met is to act like you don’t have any. He or she then chooses someone who is more possessive or overly demanding of attention. In a sense, we set ourselves up by finding partners that confirm our models.

Research has shown that about 60 percent of people have a secure attachment, while 20 percent have an avoidant attachment, and 20 percent have an anxious attachment.

Let's discuss each type a bit more:

Secure Attachment – Securely attached adults tend to be more satisfied in their relationships. Children with a secure attachment see their parent as a secure base from which they can venture out and independently to explore the world. A secure adult has a similar relationship with their romantic partner, feeling secure and connected, while allowing themselves and their partner to move freely. Secure adults offer support when their partner feels distressed. They also go to their partner for comfort when they themselves feel troubled. Their relationship tends to be honest, open and equal, with both people feeling independent, yet loving toward each other. Securely attached couples don’t tend to engage in a “Fantasy Bond,” an illusion of connection that provides a false sense of safety. In a fantasy bond, a couple foregoes real acts of love for a more routine, emotionally cut-off form of relating.

Anxious Preoccupied Attachment – Unlike securely attached couples, people with an anxious attachment tend to be desperate to form a fantasy bond. Instead of feeling real love or trust toward their partner, they often feel emotional hunger. They’re frequently looking to their partner to rescue or complete them. Although they’re seeking a sense of safety and security by clinging to their partner, they take actions that push their partner away. Even though anxiously attached individuals act desperate or insecure, more often than not, their behavior exacerbates their own fears. When they feel unsure of their partner’s feelings and unsafe in their relationship, they often become clingy, demanding or possessive toward their partner. They may also interpret independent actions by their partner as affirmation of their fears. For example, if their partner starts socializing more with friends, they may think, “See? He doesn’t really love me. This means he is going to leave me. I was right not to trust him.”

Dismissive Avoidant Attachment – People with a dismissive avoidant attachment have the tendency to emotionally distance themselves from their partner. They may seek isolation and feel “pseudo-independent,” taking on the role of parenting themselves. They often come off as focused on themselves and may be overly attending to their creature comforts. Pseudo-independence is an illusion, as every human being needs connection. Nevertheless, people with a dismissive avoidant attachment tend to lead more inward lives, both denying the importance of loved ones and detaching easily from them. They are often psychologically defended and have the ability to shut down emotionally. Even in heated or emotional situations, they are able to turn off their feelings and not react. For example, if their partner is distressed and threatens to leave them, they would respond by saying, “I don’t care.”

Fearful Avoidant Attachment – A person with a fearful avoidant attachment lives in an ambivalent state of being afraid of being both too close to or too distant from others. They attempt to keep their feelings at bay but are unable to; they can’t just avoid their anxiety or run away from their feelings. Instead, they are overwhelmed by their reactions and often experience emotional storms. They tend to be mixed up or unpredictable in their moods. They see their relationships from the working model that you need to go towards others to get your needs met, but if you get close to others, they will hurt you. In other words, the person they want to go to for safety is the same person they are frightened to be close to. As a result, they have no organized strategy for getting their needs met by others. As adults, these individuals tend to find themselves in rocky or dramatic relationships, with many highs and lows. They often have fears of being abandoned but also struggle with being intimate. They may cling to their partner when they feel rejected, then feel trapped when they are close. Oftentimes, the timing seems to be off between them and their partner. A person with fearful avoidant attachment may even wind up in an abusive relationship.

Does this mean you are stuck with your attachment style forever? I'll explain more in my next post!
I tend to lean more towards the Anxious Preoccupied type.

Wanneer je te ver gaat...

Ik ben te ver gegaan.

De monsters in mijn hoofd hebben me over een schreef geduwd die ik niet nog eens had mogen overschrijden. Ja, nog eens. Ik heb een 2-tal maanden geleden eens mijn vriend zijn privacy geschonden door in zijn mailbox te gaan neuzen. Mijn gevoel zei dat er iets niet klopte. Welja, mijn gevoel had het mis. Ik vond wel een paar mails die mijn wenkbrauwen deden fronsen, maar niks wat erop wees dat hij me bedroog. Toen ik hem confronteerde met mijn angsten, was hij terecht kwaad dat ik in zijn mails zat. Maar hij gaf me ook een uitleg. Die niet volledig waar was, ben ik vorig weekend achter gekomen.

Vorig weekend had ik nog eens last van de monsters in mijn hoofd. Dus terwijl hij nog lag te slapen, had ik zijn gsm genomen en zijn smsen en oproepen gescand. Ik zag een heleboel oproepen naar een onbekend nummer, op random tijdstippen. Mijn hart begon meteen wild te kloppen. Het zal toch niet waar zijn... Wat is hier aan de hand? Wie is dat en waarom wordt er zo vaak naar gebeld? Ik werd stilaan gek. Ik vloog in mijn kleren en besloot dat nummer gewoon te bellen. Bleek het een vriendin van mijn vriend te zijn die problemen heeft bij haar thuis, en zij kan bij hem terecht voor advies als ze het even niet ziet zitten. Dat geloofde ik wel. Maar toen ik haar vroeg of ze dan ooit iets met mijn vriend gehad had, zei ze van wel, terwijl hij een paar maanden eerder had gezegd van niet. Oké... Hallo, wantrouwen. Ik vroeg haar om het gesprek tussen ons te houden, en ze was akkoord.

Een paar dagen erna deed Redlef ineens kortaf via sms. Uh-oh, hij weet het, dacht ik meteen. Ik moest hem even met rust laten, hij wou alleen zijn. Ik was doodongerust en had schrik dat die vriendin toch geklept had bij hem, maar ik liet hem. De dag erna deed hij nog altijd kwaad en kortaf en vroeg ik (per sms) wat er in godsnaam aan de hand was, want dat ik zoveel voor hem deed en toch wel recht had op een uitleg. Hij zei dat dat nog niet het recht gaf om hem zoveel te controleren. Slik. Ik begon me meteen te verontschuldigen voor mijn wantrouwen en het controleren van zijn gsm en hoopte dat hij niet te kwaad zou zijn... Maar hij had het over het navragen bij zijn vrienden waar hij zat als hij zijn momenten van 'alleen zijn' had. En hij was furieus nu ik mijn mond voorbij gepraat had over zijn gsm controleren. Koude Oorlog. Ik probeerde wanhopig de brokken te lijmen, maar het kwaad was geschied. Hij zei dat hij dat niet nog eens wilde meemaken om zo gecontroleerd te worden. Hij wou tijd om na te denken over ons.

Ik deed mijn best om hem te laten, maar ik was zo ongerust - en ook beschaamd om mijn gedrag - dat ik dagelijks opnieuw wel een dialoog wou starten. Die hij dan afblokte. In het weekend hebben we mekaar even gezien en gepraat erover, maar hij zei dat hij er nog niet uit was. Hij zit met zijn bindingsangst en weet even niet hoe het nu verder moest. Of hij alleen door het leven wou gaan, of met mij. Slik slik. Ik hield me sterk en zei dat ik hem de tijd wel wou geven. De rest van het weekend ben ik alleen op de verplichte paasbezoekjes bij familie geweest. En hij zocht spontaan zelf contact. Precies alsof hij de afstand ineens niet meer zo tof vond, of de touwtjes weer in handen wou nemen. Natuurlijk genoot ik daarvan en gaf het me (valse?) hoop en voelde ik me sterk. Vooral toen ik een sms kreeg met "ik hou van jou ^^" dacht ik dat alles wel goed zou komen. Maar mijn geluk was van korte duur, want toen ik hem  2 dagen later aansprak, wist hij nog altijd niet wat hij wou. Daar zitten we nu dus nog altijd, in een grijze zone.

Ik ben kwaad. Kwaad op mezelf dat ik het zover heb laten komen, maar ook ergens kwaad op hem omdat hij me nu zo "straft" en in de onzekerheid laat. Er zijn naar mijn mening 2 gekwetsten in dit verhaal. Als hij opener en eerlijker was geweest over dat meisje vanaf het begin, en me meer informeerde over wat er in zijn leven speelde, was ik niet zo achterdochtig geweest. Ik voel me precies in de rouwperiode na een relatie. Ik weet niet of het nog zin heeft om dit verder te zetten, of het nog kan na dit alles. Gaan we nog terug dat leuke, schattige koppel kunnen zijn van in het begin? Of gaan we nu verbitterd en achterdochtig deze relatie krampachtig verder proberen zetten, allebei met een zeker wantrouwen dat ons uiteindelijk weer ten onder zal richten? Ik hoop zo hard op het eerste, maar bereid me voor op het 2de scenario...

De monsters in mijn hoofd

Het is niet altijd rozengeur en maneschijn, helaas.
Naast last van verlatingsangst, heb ik ook last van de monsters in mijn hoofd. Door vroegere slechte ervaringen in relaties en in gewoon mijn leven, is mijn zelfbeeld en eigenwaarde blijkbaar niet al te geweldig. Want waarom zou je anders jaloers/wantrouwig zijn?

Redlef geeft me daar toch geen reden toe?

In de weekends als we samen zijn, zegt hij me elke dag dat hij van me houdt. Hij zegt het niet enkel, maar hij toont het ook. Hij knuffelt me, kust me, plaagt me, de hele dag door. We genieten van mekaars aanwezigheid zonder mekaar te verstikken. Hij kan playstation spelen terwijl ik naast hem een boek lees op de zetel. We kunnen serieus met mekaar praten, maar even goed onnozel doen. We komen beiden tot rust bij mekaar.

In de week dan, als we niet samen zijn, ben ik precies een monster. Alle rust die ik in het weekend had, slaat om naar onrust. Niet elke dag, gelukkig. Maar het minste is dan genoeg om me in paniek te doen slaan. Hoezo hij is online maar zegt niks tegen mij? En wat doet hij op Skype de hele avond? Dan twijfel ik aan zijn motieven, aan zijn woorden. Is het wel waar wat hij allemaal zegt? Houdt hij niks achter? Misschien is hij toch nog met andere meisjes aan het chatten, of erger: heeft hij webcamseks ermee. Ik weet het: het zijn monsterlijke gedachten die absoluut ongegrond zijn en waar ik echt niet trots op ben.
Maar ze zijn er. En hoe geraak ik er in godsnaam vanaf?

Ik weet goed genoeg dat hij me doodgraag ziet. Ik ben de eerste persoon die hij belt als hij iets wil vertellen. 's Avonds na zijn werk belt hij me regelmatig even om te vertellen hoe zijn dag was, en om te vragen hoe mijn dag was. Hij smst me 's morgens om me een goeiemorgen te wensen en te vragen of ik goed geslapen heb. En elke avond wensen we mekaar slaapwel... Hij laat na het weekend zijn tshirt achter met zijn parfum zodat ik hem toch nog een beetje bij mij heb. Hij laat lieve briefjes achter. Hij 'stoeft' over mij bij zijn vrienden. Dat hij zo'n geluk heeft dat hij mij is tegengekomen, dat ik voor 200% achter hem sta, dat ik de vrouw van zijn leven ben, etc...

Echt, ik krijg zoveel bevestiging van hem. Maar waarom is dat precies niet genoeg? Waarom blijft er iets in mij schreeuwen dat hij waarschijnlijk toch een dirty little secret heeft? Monsters in mijn hoofd, zeg ik u.