"Ciao amore, see you in one week". As he turned around and walked away - without even giving me one last kiss by the way - I felt my stomach shrink. Please don't go...
The idea of being entirely alone tomorrow made me feel so anxious again. Of course I know it is just one week. Before we did not see each other for 3-4 weeks. But now it is different. We live together, we are used to being together a lot. Vittorio is my home, my safe haven. Our life together is my happy place.
I am a strong woman, I've been through a lot in life. But the anxiousness and not feeling safe thing has always been the red wire throughout my life. When my parents divorced and the house I grew up in was sold and I had to move, I did it without blinking my eyes. After all, a house is not a home if your loved ones are not there. It is just a pile of bricks. The people who you share it with, they are your home. As much as I enjoy living in Amsterdam, in this beautiful appartment I could never afford on my own, it doesn't bring me joy to be here alone. Of course, I can enjoy a few hours of me-time. But being alone in a strange city, with my friends and family more than 3 hours away and my safe haven even more, I feel very small.
I decided to make a plan. With a goal in mind, it is so much easier to get through the week. Today I will go into the city and see if I can find a new floor mat to put in the kitchen. The bamboo mats have become ripped anyway. Tomorrow, when Sara is gone, I will start cleaning the appartment. Vacuuming, arranging stuff, maybe take the blue plastic boxes back to Albert Heijn so that's cleared. Do some laundry, dye our pillows because I ruined them with my facial cream. Ok, sounds like a good plan to make it through the weekend. Oh and what will I eat tonight? I will think about it when I am walking. Let's go!
2 hours and 100 euro lighter, I arrived home. Without floor mat. But with a new pair of boots, 4 new red placemats for the kitchen (the old ones are also worn out), laundry detergent and softerener and make-up cleanser and cotton pads. Right. I dropped of the stuff and decided to go to Albert Heijn, because I made up my mind about dinner. It would be spare-ribs with a honey glaze joined by a salad with tomatoes, corn and avocado. Perfect. Combined with watching Grey's Anatomy.
And so, my saturday has passed. I walked 5 kilometers, did my 10.000 steps, did not eat too unhealhty and did not feel too sad. But boy, will I be happy when my man walks through that door again...
Showing posts with label verlatingsangst. Show all posts
Showing posts with label verlatingsangst. Show all posts
Saturday, January 14, 2017
Saturday, June 18, 2016
How your attachment style impacts your relationship
Our style of attachment affects everything: from our partner selection to how well our relationships progress and to, sadly, how they end. That is why recognizing our attachment pattern can help us understand our strengths and vulnerabilities in a relationship. As I discussed in a previous post, an attachment pattern is established in early childhood and continues to function as a working model for relationships in adulthood. This model of attachment influences how each of us reacts to our needs and how we go about getting them met. When there is a secure attachment pattern, a person is confident and self-possessed and is able to easily interact with others, meeting both their own and another’s needs. However, when there is an anxious or avoidant attachment pattern and a person picks a partner who fits with that maladaptive pattern, they will most likely be choosing someone who isn’t the ideal choice to make them happy.
For example, the person with a working model of anxious/preoccupied attachment feels that in order to get close to someone and have their needs met, you need to be with your partner all the time and get reassurance. To support this perception of reality, they choose someone who is isolated and hard to connect with. The person with a working model of dismissive/avoidant attachment has the tendency to be distant, because their model is that the way to get your needs met is to act like you don’t have any. He or she then chooses someone who is more possessive or overly demanding of attention. In a sense, we set ourselves up by finding partners that confirm our models.
Research has shown that about 60 percent of people have a secure attachment, while 20 percent have an avoidant attachment, and 20 percent have an anxious attachment.
Let's discuss each type a bit more:
Secure Attachment – Securely attached adults tend to be more satisfied in their relationships. Children with a secure attachment see their parent as a secure base from which they can venture out and independently to explore the world. A secure adult has a similar relationship with their romantic partner, feeling secure and connected, while allowing themselves and their partner to move freely. Secure adults offer support when their partner feels distressed. They also go to their partner for comfort when they themselves feel troubled. Their relationship tends to be honest, open and equal, with both people feeling independent, yet loving toward each other. Securely attached couples don’t tend to engage in a “Fantasy Bond,” an illusion of connection that provides a false sense of safety. In a fantasy bond, a couple foregoes real acts of love for a more routine, emotionally cut-off form of relating.
Anxious Preoccupied Attachment – Unlike securely attached couples, people with an anxious attachment tend to be desperate to form a fantasy bond. Instead of feeling real love or trust toward their partner, they often feel emotional hunger. They’re frequently looking to their partner to rescue or complete them. Although they’re seeking a sense of safety and security by clinging to their partner, they take actions that push their partner away. Even though anxiously attached individuals act desperate or insecure, more often than not, their behavior exacerbates their own fears. When they feel unsure of their partner’s feelings and unsafe in their relationship, they often become clingy, demanding or possessive toward their partner. They may also interpret independent actions by their partner as affirmation of their fears. For example, if their partner starts socializing more with friends, they may think, “See? He doesn’t really love me. This means he is going to leave me. I was right not to trust him.”
Dismissive Avoidant Attachment – People with a dismissive avoidant attachment have the tendency to emotionally distance themselves from their partner. They may seek isolation and feel “pseudo-independent,” taking on the role of parenting themselves. They often come off as focused on themselves and may be overly attending to their creature comforts. Pseudo-independence is an illusion, as every human being needs connection. Nevertheless, people with a dismissive avoidant attachment tend to lead more inward lives, both denying the importance of loved ones and detaching easily from them. They are often psychologically defended and have the ability to shut down emotionally. Even in heated or emotional situations, they are able to turn off their feelings and not react. For example, if their partner is distressed and threatens to leave them, they would respond by saying, “I don’t care.”
Fearful Avoidant Attachment – A person with a fearful avoidant attachment lives in an ambivalent state of being afraid of being both too close to or too distant from others. They attempt to keep their feelings at bay but are unable to; they can’t just avoid their anxiety or run away from their feelings. Instead, they are overwhelmed by their reactions and often experience emotional storms. They tend to be mixed up or unpredictable in their moods. They see their relationships from the working model that you need to go towards others to get your needs met, but if you get close to others, they will hurt you. In other words, the person they want to go to for safety is the same person they are frightened to be close to. As a result, they have no organized strategy for getting their needs met by others. As adults, these individuals tend to find themselves in rocky or dramatic relationships, with many highs and lows. They often have fears of being abandoned but also struggle with being intimate. They may cling to their partner when they feel rejected, then feel trapped when they are close. Oftentimes, the timing seems to be off between them and their partner. A person with fearful avoidant attachment may even wind up in an abusive relationship.
Does this mean you are stuck with your attachment style forever? I'll explain more in my next post!
I tend to lean more towards the Anxious Preoccupied type.
For example, the person with a working model of anxious/preoccupied attachment feels that in order to get close to someone and have their needs met, you need to be with your partner all the time and get reassurance. To support this perception of reality, they choose someone who is isolated and hard to connect with. The person with a working model of dismissive/avoidant attachment has the tendency to be distant, because their model is that the way to get your needs met is to act like you don’t have any. He or she then chooses someone who is more possessive or overly demanding of attention. In a sense, we set ourselves up by finding partners that confirm our models.
Research has shown that about 60 percent of people have a secure attachment, while 20 percent have an avoidant attachment, and 20 percent have an anxious attachment.
Let's discuss each type a bit more:
Secure Attachment – Securely attached adults tend to be more satisfied in their relationships. Children with a secure attachment see their parent as a secure base from which they can venture out and independently to explore the world. A secure adult has a similar relationship with their romantic partner, feeling secure and connected, while allowing themselves and their partner to move freely. Secure adults offer support when their partner feels distressed. They also go to their partner for comfort when they themselves feel troubled. Their relationship tends to be honest, open and equal, with both people feeling independent, yet loving toward each other. Securely attached couples don’t tend to engage in a “Fantasy Bond,” an illusion of connection that provides a false sense of safety. In a fantasy bond, a couple foregoes real acts of love for a more routine, emotionally cut-off form of relating.
Anxious Preoccupied Attachment – Unlike securely attached couples, people with an anxious attachment tend to be desperate to form a fantasy bond. Instead of feeling real love or trust toward their partner, they often feel emotional hunger. They’re frequently looking to their partner to rescue or complete them. Although they’re seeking a sense of safety and security by clinging to their partner, they take actions that push their partner away. Even though anxiously attached individuals act desperate or insecure, more often than not, their behavior exacerbates their own fears. When they feel unsure of their partner’s feelings and unsafe in their relationship, they often become clingy, demanding or possessive toward their partner. They may also interpret independent actions by their partner as affirmation of their fears. For example, if their partner starts socializing more with friends, they may think, “See? He doesn’t really love me. This means he is going to leave me. I was right not to trust him.”
Dismissive Avoidant Attachment – People with a dismissive avoidant attachment have the tendency to emotionally distance themselves from their partner. They may seek isolation and feel “pseudo-independent,” taking on the role of parenting themselves. They often come off as focused on themselves and may be overly attending to their creature comforts. Pseudo-independence is an illusion, as every human being needs connection. Nevertheless, people with a dismissive avoidant attachment tend to lead more inward lives, both denying the importance of loved ones and detaching easily from them. They are often psychologically defended and have the ability to shut down emotionally. Even in heated or emotional situations, they are able to turn off their feelings and not react. For example, if their partner is distressed and threatens to leave them, they would respond by saying, “I don’t care.”
Fearful Avoidant Attachment – A person with a fearful avoidant attachment lives in an ambivalent state of being afraid of being both too close to or too distant from others. They attempt to keep their feelings at bay but are unable to; they can’t just avoid their anxiety or run away from their feelings. Instead, they are overwhelmed by their reactions and often experience emotional storms. They tend to be mixed up or unpredictable in their moods. They see their relationships from the working model that you need to go towards others to get your needs met, but if you get close to others, they will hurt you. In other words, the person they want to go to for safety is the same person they are frightened to be close to. As a result, they have no organized strategy for getting their needs met by others. As adults, these individuals tend to find themselves in rocky or dramatic relationships, with many highs and lows. They often have fears of being abandoned but also struggle with being intimate. They may cling to their partner when they feel rejected, then feel trapped when they are close. Oftentimes, the timing seems to be off between them and their partner. A person with fearful avoidant attachment may even wind up in an abusive relationship.
Does this mean you are stuck with your attachment style forever? I'll explain more in my next post!
I tend to lean more towards the Anxious Preoccupied type.
Tuesday, April 7, 2015
Wanneer je te ver gaat...
Ik ben te ver gegaan.
De monsters in mijn hoofd hebben me over een schreef geduwd die ik niet nog eens had mogen overschrijden. Ja, nog eens. Ik heb een 2-tal maanden geleden eens mijn vriend zijn privacy geschonden door in zijn mailbox te gaan neuzen. Mijn gevoel zei dat er iets niet klopte. Welja, mijn gevoel had het mis. Ik vond wel een paar mails die mijn wenkbrauwen deden fronsen, maar niks wat erop wees dat hij me bedroog. Toen ik hem confronteerde met mijn angsten, was hij terecht kwaad dat ik in zijn mails zat. Maar hij gaf me ook een uitleg. Die niet volledig waar was, ben ik vorig weekend achter gekomen.
Vorig weekend had ik nog eens last van de monsters in mijn hoofd. Dus terwijl hij nog lag te slapen, had ik zijn gsm genomen en zijn smsen en oproepen gescand. Ik zag een heleboel oproepen naar een onbekend nummer, op random tijdstippen. Mijn hart begon meteen wild te kloppen. Het zal toch niet waar zijn... Wat is hier aan de hand? Wie is dat en waarom wordt er zo vaak naar gebeld? Ik werd stilaan gek. Ik vloog in mijn kleren en besloot dat nummer gewoon te bellen. Bleek het een vriendin van mijn vriend te zijn die problemen heeft bij haar thuis, en zij kan bij hem terecht voor advies als ze het even niet ziet zitten. Dat geloofde ik wel. Maar toen ik haar vroeg of ze dan ooit iets met mijn vriend gehad had, zei ze van wel, terwijl hij een paar maanden eerder had gezegd van niet. Oké... Hallo, wantrouwen. Ik vroeg haar om het gesprek tussen ons te houden, en ze was akkoord.
Een paar dagen erna deed Redlef ineens kortaf via sms. Uh-oh, hij weet het, dacht ik meteen. Ik moest hem even met rust laten, hij wou alleen zijn. Ik was doodongerust en had schrik dat die vriendin toch geklept had bij hem, maar ik liet hem. De dag erna deed hij nog altijd kwaad en kortaf en vroeg ik (per sms) wat er in godsnaam aan de hand was, want dat ik zoveel voor hem deed en toch wel recht had op een uitleg. Hij zei dat dat nog niet het recht gaf om hem zoveel te controleren. Slik. Ik begon me meteen te verontschuldigen voor mijn wantrouwen en het controleren van zijn gsm en hoopte dat hij niet te kwaad zou zijn... Maar hij had het over het navragen bij zijn vrienden waar hij zat als hij zijn momenten van 'alleen zijn' had. En hij was furieus nu ik mijn mond voorbij gepraat had over zijn gsm controleren. Koude Oorlog. Ik probeerde wanhopig de brokken te lijmen, maar het kwaad was geschied. Hij zei dat hij dat niet nog eens wilde meemaken om zo gecontroleerd te worden. Hij wou tijd om na te denken over ons.
Ik deed mijn best om hem te laten, maar ik was zo ongerust - en ook beschaamd om mijn gedrag - dat ik dagelijks opnieuw wel een dialoog wou starten. Die hij dan afblokte. In het weekend hebben we mekaar even gezien en gepraat erover, maar hij zei dat hij er nog niet uit was. Hij zit met zijn bindingsangst en weet even niet hoe het nu verder moest. Of hij alleen door het leven wou gaan, of met mij. Slik slik. Ik hield me sterk en zei dat ik hem de tijd wel wou geven. De rest van het weekend ben ik alleen op de verplichte paasbezoekjes bij familie geweest. En hij zocht spontaan zelf contact. Precies alsof hij de afstand ineens niet meer zo tof vond, of de touwtjes weer in handen wou nemen. Natuurlijk genoot ik daarvan en gaf het me (valse?) hoop en voelde ik me sterk. Vooral toen ik een sms kreeg met "ik hou van jou ^^" dacht ik dat alles wel goed zou komen. Maar mijn geluk was van korte duur, want toen ik hem 2 dagen later aansprak, wist hij nog altijd niet wat hij wou. Daar zitten we nu dus nog altijd, in een grijze zone.
Ik ben kwaad. Kwaad op mezelf dat ik het zover heb laten komen, maar ook ergens kwaad op hem omdat hij me nu zo "straft" en in de onzekerheid laat. Er zijn naar mijn mening 2 gekwetsten in dit verhaal. Als hij opener en eerlijker was geweest over dat meisje vanaf het begin, en me meer informeerde over wat er in zijn leven speelde, was ik niet zo achterdochtig geweest. Ik voel me precies in de rouwperiode na een relatie. Ik weet niet of het nog zin heeft om dit verder te zetten, of het nog kan na dit alles. Gaan we nog terug dat leuke, schattige koppel kunnen zijn van in het begin? Of gaan we nu verbitterd en achterdochtig deze relatie krampachtig verder proberen zetten, allebei met een zeker wantrouwen dat ons uiteindelijk weer ten onder zal richten? Ik hoop zo hard op het eerste, maar bereid me voor op het 2de scenario...
De monsters in mijn hoofd hebben me over een schreef geduwd die ik niet nog eens had mogen overschrijden. Ja, nog eens. Ik heb een 2-tal maanden geleden eens mijn vriend zijn privacy geschonden door in zijn mailbox te gaan neuzen. Mijn gevoel zei dat er iets niet klopte. Welja, mijn gevoel had het mis. Ik vond wel een paar mails die mijn wenkbrauwen deden fronsen, maar niks wat erop wees dat hij me bedroog. Toen ik hem confronteerde met mijn angsten, was hij terecht kwaad dat ik in zijn mails zat. Maar hij gaf me ook een uitleg. Die niet volledig waar was, ben ik vorig weekend achter gekomen.
Vorig weekend had ik nog eens last van de monsters in mijn hoofd. Dus terwijl hij nog lag te slapen, had ik zijn gsm genomen en zijn smsen en oproepen gescand. Ik zag een heleboel oproepen naar een onbekend nummer, op random tijdstippen. Mijn hart begon meteen wild te kloppen. Het zal toch niet waar zijn... Wat is hier aan de hand? Wie is dat en waarom wordt er zo vaak naar gebeld? Ik werd stilaan gek. Ik vloog in mijn kleren en besloot dat nummer gewoon te bellen. Bleek het een vriendin van mijn vriend te zijn die problemen heeft bij haar thuis, en zij kan bij hem terecht voor advies als ze het even niet ziet zitten. Dat geloofde ik wel. Maar toen ik haar vroeg of ze dan ooit iets met mijn vriend gehad had, zei ze van wel, terwijl hij een paar maanden eerder had gezegd van niet. Oké... Hallo, wantrouwen. Ik vroeg haar om het gesprek tussen ons te houden, en ze was akkoord.
Een paar dagen erna deed Redlef ineens kortaf via sms. Uh-oh, hij weet het, dacht ik meteen. Ik moest hem even met rust laten, hij wou alleen zijn. Ik was doodongerust en had schrik dat die vriendin toch geklept had bij hem, maar ik liet hem. De dag erna deed hij nog altijd kwaad en kortaf en vroeg ik (per sms) wat er in godsnaam aan de hand was, want dat ik zoveel voor hem deed en toch wel recht had op een uitleg. Hij zei dat dat nog niet het recht gaf om hem zoveel te controleren. Slik. Ik begon me meteen te verontschuldigen voor mijn wantrouwen en het controleren van zijn gsm en hoopte dat hij niet te kwaad zou zijn... Maar hij had het over het navragen bij zijn vrienden waar hij zat als hij zijn momenten van 'alleen zijn' had. En hij was furieus nu ik mijn mond voorbij gepraat had over zijn gsm controleren. Koude Oorlog. Ik probeerde wanhopig de brokken te lijmen, maar het kwaad was geschied. Hij zei dat hij dat niet nog eens wilde meemaken om zo gecontroleerd te worden. Hij wou tijd om na te denken over ons.
Ik deed mijn best om hem te laten, maar ik was zo ongerust - en ook beschaamd om mijn gedrag - dat ik dagelijks opnieuw wel een dialoog wou starten. Die hij dan afblokte. In het weekend hebben we mekaar even gezien en gepraat erover, maar hij zei dat hij er nog niet uit was. Hij zit met zijn bindingsangst en weet even niet hoe het nu verder moest. Of hij alleen door het leven wou gaan, of met mij. Slik slik. Ik hield me sterk en zei dat ik hem de tijd wel wou geven. De rest van het weekend ben ik alleen op de verplichte paasbezoekjes bij familie geweest. En hij zocht spontaan zelf contact. Precies alsof hij de afstand ineens niet meer zo tof vond, of de touwtjes weer in handen wou nemen. Natuurlijk genoot ik daarvan en gaf het me (valse?) hoop en voelde ik me sterk. Vooral toen ik een sms kreeg met "ik hou van jou ^^" dacht ik dat alles wel goed zou komen. Maar mijn geluk was van korte duur, want toen ik hem 2 dagen later aansprak, wist hij nog altijd niet wat hij wou. Daar zitten we nu dus nog altijd, in een grijze zone.
Ik ben kwaad. Kwaad op mezelf dat ik het zover heb laten komen, maar ook ergens kwaad op hem omdat hij me nu zo "straft" en in de onzekerheid laat. Er zijn naar mijn mening 2 gekwetsten in dit verhaal. Als hij opener en eerlijker was geweest over dat meisje vanaf het begin, en me meer informeerde over wat er in zijn leven speelde, was ik niet zo achterdochtig geweest. Ik voel me precies in de rouwperiode na een relatie. Ik weet niet of het nog zin heeft om dit verder te zetten, of het nog kan na dit alles. Gaan we nog terug dat leuke, schattige koppel kunnen zijn van in het begin? Of gaan we nu verbitterd en achterdochtig deze relatie krampachtig verder proberen zetten, allebei met een zeker wantrouwen dat ons uiteindelijk weer ten onder zal richten? Ik hoop zo hard op het eerste, maar bereid me voor op het 2de scenario...
Wednesday, March 18, 2015
De monsters in mijn hoofd
Het is niet altijd rozengeur en maneschijn, helaas.
Naast last van verlatingsangst, heb ik ook last van de monsters in mijn hoofd. Door vroegere slechte ervaringen in relaties en in gewoon mijn leven, is mijn zelfbeeld en eigenwaarde blijkbaar niet al te geweldig. Want waarom zou je anders jaloers/wantrouwig zijn?
Redlef geeft me daar toch geen reden toe?
In de weekends als we samen zijn, zegt hij me elke dag dat hij van me houdt. Hij zegt het niet enkel, maar hij toont het ook. Hij knuffelt me, kust me, plaagt me, de hele dag door. We genieten van mekaars aanwezigheid zonder mekaar te verstikken. Hij kan playstation spelen terwijl ik naast hem een boek lees op de zetel. We kunnen serieus met mekaar praten, maar even goed onnozel doen. We komen beiden tot rust bij mekaar.
In de week dan, als we niet samen zijn, ben ik precies een monster. Alle rust die ik in het weekend had, slaat om naar onrust. Niet elke dag, gelukkig. Maar het minste is dan genoeg om me in paniek te doen slaan. Hoezo hij is online maar zegt niks tegen mij? En wat doet hij op Skype de hele avond? Dan twijfel ik aan zijn motieven, aan zijn woorden. Is het wel waar wat hij allemaal zegt? Houdt hij niks achter? Misschien is hij toch nog met andere meisjes aan het chatten, of erger: heeft hij webcamseks ermee. Ik weet het: het zijn monsterlijke gedachten die absoluut ongegrond zijn en waar ik echt niet trots op ben.
Maar ze zijn er. En hoe geraak ik er in godsnaam vanaf?
Ik weet goed genoeg dat hij me doodgraag ziet. Ik ben de eerste persoon die hij belt als hij iets wil vertellen. 's Avonds na zijn werk belt hij me regelmatig even om te vertellen hoe zijn dag was, en om te vragen hoe mijn dag was. Hij smst me 's morgens om me een goeiemorgen te wensen en te vragen of ik goed geslapen heb. En elke avond wensen we mekaar slaapwel... Hij laat na het weekend zijn tshirt achter met zijn parfum zodat ik hem toch nog een beetje bij mij heb. Hij laat lieve briefjes achter. Hij 'stoeft' over mij bij zijn vrienden. Dat hij zo'n geluk heeft dat hij mij is tegengekomen, dat ik voor 200% achter hem sta, dat ik de vrouw van zijn leven ben, etc...
Echt, ik krijg zoveel bevestiging van hem. Maar waarom is dat precies niet genoeg? Waarom blijft er iets in mij schreeuwen dat hij waarschijnlijk toch een dirty little secret heeft? Monsters in mijn hoofd, zeg ik u.
Naast last van verlatingsangst, heb ik ook last van de monsters in mijn hoofd. Door vroegere slechte ervaringen in relaties en in gewoon mijn leven, is mijn zelfbeeld en eigenwaarde blijkbaar niet al te geweldig. Want waarom zou je anders jaloers/wantrouwig zijn?
Redlef geeft me daar toch geen reden toe?
In de weekends als we samen zijn, zegt hij me elke dag dat hij van me houdt. Hij zegt het niet enkel, maar hij toont het ook. Hij knuffelt me, kust me, plaagt me, de hele dag door. We genieten van mekaars aanwezigheid zonder mekaar te verstikken. Hij kan playstation spelen terwijl ik naast hem een boek lees op de zetel. We kunnen serieus met mekaar praten, maar even goed onnozel doen. We komen beiden tot rust bij mekaar.
In de week dan, als we niet samen zijn, ben ik precies een monster. Alle rust die ik in het weekend had, slaat om naar onrust. Niet elke dag, gelukkig. Maar het minste is dan genoeg om me in paniek te doen slaan. Hoezo hij is online maar zegt niks tegen mij? En wat doet hij op Skype de hele avond? Dan twijfel ik aan zijn motieven, aan zijn woorden. Is het wel waar wat hij allemaal zegt? Houdt hij niks achter? Misschien is hij toch nog met andere meisjes aan het chatten, of erger: heeft hij webcamseks ermee. Ik weet het: het zijn monsterlijke gedachten die absoluut ongegrond zijn en waar ik echt niet trots op ben.
Maar ze zijn er. En hoe geraak ik er in godsnaam vanaf?
Ik weet goed genoeg dat hij me doodgraag ziet. Ik ben de eerste persoon die hij belt als hij iets wil vertellen. 's Avonds na zijn werk belt hij me regelmatig even om te vertellen hoe zijn dag was, en om te vragen hoe mijn dag was. Hij smst me 's morgens om me een goeiemorgen te wensen en te vragen of ik goed geslapen heb. En elke avond wensen we mekaar slaapwel... Hij laat na het weekend zijn tshirt achter met zijn parfum zodat ik hem toch nog een beetje bij mij heb. Hij laat lieve briefjes achter. Hij 'stoeft' over mij bij zijn vrienden. Dat hij zo'n geluk heeft dat hij mij is tegengekomen, dat ik voor 200% achter hem sta, dat ik de vrouw van zijn leven ben, etc...
Echt, ik krijg zoveel bevestiging van hem. Maar waarom is dat precies niet genoeg? Waarom blijft er iets in mij schreeuwen dat hij waarschijnlijk toch een dirty little secret heeft? Monsters in mijn hoofd, zeg ik u.
Sunday, March 15, 2015
Update 15 maart 2015
Zondagavond, 15 maart 2015.
Vandaag voelt een beetje als een kleine persoonlijke overwinning. Ik zal je vertellen waarom.
De afgelopen maanden waren zondagen namelijk niet bepaald mijn favoriete dagen. Ik vertelde in een eerder bericht al dat ik heel erg naar de weekends toeleef, omdat ik dan mijn vriend terugzie. Zondag was dan altijd mijn downdag, omdat we dan weer afscheid moesten nemen voor een week. Dat begon dan altijd al rond 16u met een onrustig gevoel in mijn maag. Tegen etenstijd was het al zo erg dat ik geen hap meer door mijn keel kreeg, en als ik dan toch probeerde moest ik na een paar happen opgeven wegens kotsgevaar. Ja, echt gezellig, die zondagen met mij. Bij het afscheid nemen kreeg ik dan vaak weer een misselijkheidsaanval omdat de gevoelens mij weer overrompelden.
Maarrrr... er is beterschap op komst!
Vorig weekend merkte ik ook al dat het beter ging. Ik werd 's morgens plots wakker om 7u met een angstig gevoel omdat zondag was aangebroken. Warm en koud tegelijk. Onrustig gevoel. Kalm, Claudia. Er is niks aan de hand. Even opgestaan, 2 kruidenpilletjes van de acupuncturist genomen en terug naast mijn vriend gekropen en nog wat geslapen. De rest van de dag heb ik er eigenlijk geen last meer van gehad. We zijn die avond zelfs gaan uiteten en dat ging goed! Bij het afscheid nemen was ik wel een beetje triest, maar ik praatte mezelf moed in: het was een zalig weekend, en het is jammer dat het voorbij is, maar volgend weekend is er nog een weekend. En de week erna nog een, en zo volgen er nog 60 jaar aan weekends! Enfin hopelijk is het volgend jaar niet meer enkel in de weekends dat we mekaar zien maar wonen we dan samen :-)
Vandaag was ik ook relatief vroeg wakker, maar had ik geen angstgevoel. Een klein beetje onrustig misschien, maar het ging. Ik ben koppig blijven liggen tot ik weer in slaap viel. Toen Redlef en ik rond de middag wakker waren, zei hij dat hij niet zo goed nieuws had. Even maakte mijn maag een sprongetje. Hij moest zijn vrienden terug gaan halen op de luchthaven 's avonds, maar dan zou hij om 19u al door moeten. Oh. Ik voelde wel een steekje van teleurstelling, maar de angst bleef toch weg.
De rest van de dag was heel rustig - lief en ik zijn gaan douchen, ik ging naar de bakker terwijl hij playstation speelde, daarna hebben we iets gegeten en de rest van de namiddag brachten we op de zetel door. Gamend, lezend, chillend. Naarmate de tijd vorderde en het tegen 17u30 aanliep, merkte ik wel dat ik onrustig begon te worden. Kalm Claudia, sprak ik mezelf weer toe. Even 2 kruidenpilletjes genomen en terug in de zetel gaan liggen. Uiteindelijk moest hij pas rond 19u45 vertrekken, en toen het zover was voelde ik me wel een beetje opgelaten, maar niet misselijk. NIET MISSELIJK - 2 weekends na mekaar - wat een overwinning!!
Toen hij weg was, ben ik brownies gaan bakken om mezelf ook een beetje af te leiden, maar eigenlijk gaat het best goed. Het is nu bijna 22u en ik ga zo nog wat televisie kijken voor het slapen, maar ik merk echt vooruitgang bij mezelf - en ik denk hij ook. Want 4 weken geleden was ik nog heel misselijk, huilerig en "bang" als hij weg ging, en dat gaf hem ook geen fijn gevoel want hij dacht dat hij me ongelukkig maakte. Maar dat is dus absoluut niet het geval.
En ik ga nu een fijne week tegemoet met een schouderklopje voor mezelf voor deze overwinning!
Vandaag voelt een beetje als een kleine persoonlijke overwinning. Ik zal je vertellen waarom.
De afgelopen maanden waren zondagen namelijk niet bepaald mijn favoriete dagen. Ik vertelde in een eerder bericht al dat ik heel erg naar de weekends toeleef, omdat ik dan mijn vriend terugzie. Zondag was dan altijd mijn downdag, omdat we dan weer afscheid moesten nemen voor een week. Dat begon dan altijd al rond 16u met een onrustig gevoel in mijn maag. Tegen etenstijd was het al zo erg dat ik geen hap meer door mijn keel kreeg, en als ik dan toch probeerde moest ik na een paar happen opgeven wegens kotsgevaar. Ja, echt gezellig, die zondagen met mij. Bij het afscheid nemen kreeg ik dan vaak weer een misselijkheidsaanval omdat de gevoelens mij weer overrompelden.
Maarrrr... er is beterschap op komst!
Vorig weekend merkte ik ook al dat het beter ging. Ik werd 's morgens plots wakker om 7u met een angstig gevoel omdat zondag was aangebroken. Warm en koud tegelijk. Onrustig gevoel. Kalm, Claudia. Er is niks aan de hand. Even opgestaan, 2 kruidenpilletjes van de acupuncturist genomen en terug naast mijn vriend gekropen en nog wat geslapen. De rest van de dag heb ik er eigenlijk geen last meer van gehad. We zijn die avond zelfs gaan uiteten en dat ging goed! Bij het afscheid nemen was ik wel een beetje triest, maar ik praatte mezelf moed in: het was een zalig weekend, en het is jammer dat het voorbij is, maar volgend weekend is er nog een weekend. En de week erna nog een, en zo volgen er nog 60 jaar aan weekends! Enfin hopelijk is het volgend jaar niet meer enkel in de weekends dat we mekaar zien maar wonen we dan samen :-)
Vandaag was ik ook relatief vroeg wakker, maar had ik geen angstgevoel. Een klein beetje onrustig misschien, maar het ging. Ik ben koppig blijven liggen tot ik weer in slaap viel. Toen Redlef en ik rond de middag wakker waren, zei hij dat hij niet zo goed nieuws had. Even maakte mijn maag een sprongetje. Hij moest zijn vrienden terug gaan halen op de luchthaven 's avonds, maar dan zou hij om 19u al door moeten. Oh. Ik voelde wel een steekje van teleurstelling, maar de angst bleef toch weg.
De rest van de dag was heel rustig - lief en ik zijn gaan douchen, ik ging naar de bakker terwijl hij playstation speelde, daarna hebben we iets gegeten en de rest van de namiddag brachten we op de zetel door. Gamend, lezend, chillend. Naarmate de tijd vorderde en het tegen 17u30 aanliep, merkte ik wel dat ik onrustig begon te worden. Kalm Claudia, sprak ik mezelf weer toe. Even 2 kruidenpilletjes genomen en terug in de zetel gaan liggen. Uiteindelijk moest hij pas rond 19u45 vertrekken, en toen het zover was voelde ik me wel een beetje opgelaten, maar niet misselijk. NIET MISSELIJK - 2 weekends na mekaar - wat een overwinning!!
Toen hij weg was, ben ik brownies gaan bakken om mezelf ook een beetje af te leiden, maar eigenlijk gaat het best goed. Het is nu bijna 22u en ik ga zo nog wat televisie kijken voor het slapen, maar ik merk echt vooruitgang bij mezelf - en ik denk hij ook. Want 4 weken geleden was ik nog heel misselijk, huilerig en "bang" als hij weg ging, en dat gaf hem ook geen fijn gevoel want hij dacht dat hij me ongelukkig maakte. Maar dat is dus absoluut niet het geval.
En ik ga nu een fijne week tegemoet met een schouderklopje voor mezelf voor deze overwinning!
Friday, March 13, 2015
Fases bij verlatingsangst
Ik heb gemerkt dat de verlatingsangst bij mij verschillende fases heeft doorlopen. Als je dit leest, heb je de eerste fase al bereikt - de eerste stap om er ook weer vanaf te geraken!
1. Gewaarwording & Acceptatie
Om te beginnen moet je beseffen dat wat je hebt, verlatingsangst is. Het is heel normaal dat je je geliefden mist als je ze even niet kan zien. Maar als je er meer last van hebt dan je normaal zou moeten hebben (denk: misselijk of zelfs overgeven als het afscheid nabij is, je echt emotioneel vastklampen aan de ander en wanhopig zijn als die zich lijkt terug te trekken), is er meer aan de hand. Je moet jezelf hier ook niet voor veroordelen: je kan er niks aan doen dat je dit hebt. Belangrijk is dat je het aanvaard en bereid bent eraan te werken.
2. Praten
Iemand met verlatingsangst heeft al snel irrationele gedachten en gevoelens. Je voelt je snel afgewezen of in de steek gelaten, terwijl dat misschien in het echt niet het geval is. Praat erover met de persoon in kwestie waar je het zo moeilijk mee hebt om afscheid te nemen. Hij of zij is zich niet bewust van jouw angsten en kan er dus geen rekening mee houden. Als jij uitlegt dat je verlatingsangst hebt en misschien wat meer nood hebt aan geruststelling, zullen zij daar vast begrip voor opbrengen. Het is dan wel een soort van excuus, maar het is niet de bedoeling dat je dit ook zo gaat uitbuiten. We willen hier immers vanaf :-) Je zal merken dat praten oplucht!
3. Zelf-analyse
De derde fase is bij mij zelf-analyse. Ik weet nu waar het probleem zit, ik heb erover gepraat met Redlef en nu begint het aanpakken met zelf-analyse. Elke dag ben ik ermee bezig, ook al is het met kleine stapjes. Een paar keer per dag probeer ik een aantal keren diep in te ademen en weer uit te ademen en me bewust te zijn van mijn ademhaling en mijn gemoedstoestand. Dit kan gewoon terwijl je op je werk zit, of in de auto, in de zetel, op school, ... Als er dan een zorgelijke gedachte de kop opsteekt, probeer ik die rationeel te benaderen en diep in- en uit te ademen. Waarom heb ik die gedachte? Is ze wel gegrond? Moet ik me echt slecht voelen?
Hoe beter je jezelf begrijpt en snapt waar die angst vandaan komt, hoe beter je met de angst om kan gaan. Ik heb me pas het boek "Blijf bij mij" van Rika Ponnet aangeschaft en er gaat een wereld voor me open. Door er veel over te lezen, begrijp ik mezelf beter en als ik dan zo'n "aanval" heb, ben ik me ook bewust dat ik emotioneel reageer vanuit een vroegere herinnering, en op niks gebaseerd uit het heden. En dan kan ik die reactie ook onderdrukken.
4. Vooruit kijken
Je kan hier over geraken. Als je weet waar de pijn vandaan komt, kun je je beeld bijstellen van de werkelijkheid. De mensen die je nu dierbaar zijn, zullen je niet zomaar verlaten. Dat is iets wat je vroeger is overkomen maar wat nu in het heden niet meer zo is. Maar de pijn wil nog gevoeld, geleefd en ervaren worden - en dat is ok. Maar het mag je leven niet overheersen. Je hebt zoveel kwaliteiten die anderen ook wel zien, je hoeft echt niet zo onzeker te zijn. Probeer eens vooruit te kijken naar de toekomst: waar zie je jezelf binnen 5 jaar? Wat voor persoon wil je dan zijn? Wat wil je bereikt hebben? Wat voor relatie wil je hebben? Probeer dit eens neer te schrijven voor jezelf. Op de dagen dat het wat minder gaat, heb je iets om op terug te vallen. Je kan het. Je wil hier vanaf, en dat gaat lukken ook.
1. Gewaarwording & Acceptatie
Om te beginnen moet je beseffen dat wat je hebt, verlatingsangst is. Het is heel normaal dat je je geliefden mist als je ze even niet kan zien. Maar als je er meer last van hebt dan je normaal zou moeten hebben (denk: misselijk of zelfs overgeven als het afscheid nabij is, je echt emotioneel vastklampen aan de ander en wanhopig zijn als die zich lijkt terug te trekken), is er meer aan de hand. Je moet jezelf hier ook niet voor veroordelen: je kan er niks aan doen dat je dit hebt. Belangrijk is dat je het aanvaard en bereid bent eraan te werken.
2. Praten
Iemand met verlatingsangst heeft al snel irrationele gedachten en gevoelens. Je voelt je snel afgewezen of in de steek gelaten, terwijl dat misschien in het echt niet het geval is. Praat erover met de persoon in kwestie waar je het zo moeilijk mee hebt om afscheid te nemen. Hij of zij is zich niet bewust van jouw angsten en kan er dus geen rekening mee houden. Als jij uitlegt dat je verlatingsangst hebt en misschien wat meer nood hebt aan geruststelling, zullen zij daar vast begrip voor opbrengen. Het is dan wel een soort van excuus, maar het is niet de bedoeling dat je dit ook zo gaat uitbuiten. We willen hier immers vanaf :-) Je zal merken dat praten oplucht!
3. Zelf-analyse
De derde fase is bij mij zelf-analyse. Ik weet nu waar het probleem zit, ik heb erover gepraat met Redlef en nu begint het aanpakken met zelf-analyse. Elke dag ben ik ermee bezig, ook al is het met kleine stapjes. Een paar keer per dag probeer ik een aantal keren diep in te ademen en weer uit te ademen en me bewust te zijn van mijn ademhaling en mijn gemoedstoestand. Dit kan gewoon terwijl je op je werk zit, of in de auto, in de zetel, op school, ... Als er dan een zorgelijke gedachte de kop opsteekt, probeer ik die rationeel te benaderen en diep in- en uit te ademen. Waarom heb ik die gedachte? Is ze wel gegrond? Moet ik me echt slecht voelen?
Hoe beter je jezelf begrijpt en snapt waar die angst vandaan komt, hoe beter je met de angst om kan gaan. Ik heb me pas het boek "Blijf bij mij" van Rika Ponnet aangeschaft en er gaat een wereld voor me open. Door er veel over te lezen, begrijp ik mezelf beter en als ik dan zo'n "aanval" heb, ben ik me ook bewust dat ik emotioneel reageer vanuit een vroegere herinnering, en op niks gebaseerd uit het heden. En dan kan ik die reactie ook onderdrukken.
4. Vooruit kijken
Je kan hier over geraken. Als je weet waar de pijn vandaan komt, kun je je beeld bijstellen van de werkelijkheid. De mensen die je nu dierbaar zijn, zullen je niet zomaar verlaten. Dat is iets wat je vroeger is overkomen maar wat nu in het heden niet meer zo is. Maar de pijn wil nog gevoeld, geleefd en ervaren worden - en dat is ok. Maar het mag je leven niet overheersen. Je hebt zoveel kwaliteiten die anderen ook wel zien, je hoeft echt niet zo onzeker te zijn. Probeer eens vooruit te kijken naar de toekomst: waar zie je jezelf binnen 5 jaar? Wat voor persoon wil je dan zijn? Wat wil je bereikt hebben? Wat voor relatie wil je hebben? Probeer dit eens neer te schrijven voor jezelf. Op de dagen dat het wat minder gaat, heb je iets om op terug te vallen. Je kan het. Je wil hier vanaf, en dat gaat lukken ook.
Thursday, March 12, 2015
Tips bij verlatingsangst
Nogmaals: ik ben geen dokter of psycholoog dus de tips die ik je kan geven zijn vooral gebaseerd op eigen ervaring.
1. Focus op je ademhaling
Als ik weer een 'aanval' heb of me erg onrustig voel, probeer ik eerst en vooral me op mijn ademhaling te concentreren. Een paar keer diep in- en uitademen helpt al enorm om de nervositeit wat te minderen.
2. Mindfulness
Vervolgens kan je mindfulness toepassen: mindfulness is een toestand waarin je met vriendelijke aandacht aanwezig bent in de gevoelde ervaring van het huidige moment. Je merkt duidelijk gedachten, fysieke ervaringen, emoties en gebeurtenissen op zonder te reageren volgens vaste gewoontes of op een automatische manier.
Dit betekent dat je keuzes kan maken over hoe je met de dingen omgaat en een rijk en vervullend leven kan leiden, ook al ervaar je moeilijke omstandigheden.
Bijvoorbeeld: je hebt een angstige gedachte. In mijn geval bijvoorbeeld: het is nu 13u33 en ik heb de hele dag nog niks van Redlef gehoord. Mijn eerste reflex zouden meteen paniekgedachten zijn. Is er iets aan de hand? Waarom heeft hij nog niks gestuurd? Denkt hij dan niet aan mij? Heb ik iets misdaan?
3. Rationeel nadenken
Rustig, Claudia. Even diep in- en uitademen. Mijn gevoelens, gedachten en emoties zijn er, maar dat wil niet zeggen dat ik erop moet reageren zoals ik zou doen. Misschien is er een logische verklaring dat hij nog niks heeft laten weten vandaag. Waarschijnlijk slaapt hij nog, of is zijn belkrediet op, of is hij zijn gsm vergeten. En het is niet omdat je hem nog niet gehoord hebt, dat hij je zomaar vergeten is. Wanneer heb je hem laatst gehoord? En hoe was de toon toen? Zijn laatste sms was vannacht, om 1u45. "Slaapzacht liefje xxxxxxxx hvj!". Waarom zou er sinds toen iets veranderd zijn aan zijn gevoelens voor jou?
Misschien herken je jezelf hierin: als je lange tijd niks van de ander hoort, ervaar je meteen een gevoel van "afwijzing". Het voelt alsof je niet interessant genoeg bent, niet waardevol en dat hij je gewoon vergeten is. Maar diep vanbinnen, en rationeel, weet je dat dat niet zo is.
4. Leuke herinneringen ophalen/smsen herlezen
Nog iets dat mij helpt bij een paniekaanval: de lieve smsjes die ik in het verleden al van hem ontvangen heb herlezen. Dan kalmeer ik gelijk weer een beetje en kan ik het beter relativeren. Dan besef ik weer: hij ziet je graag, er is echt niks aan de hand. Of ik haal herinneringen op van de voorbije weekends, en de leuke momenten die we hadden. De keren dat hij diep in mijn ogen keek en "ik hou van je" zei.
Hopelijk heb je iets aan mijn tips - als je er nog aan toe te voegen hebt, lees ik ze graag!
1. Focus op je ademhaling
Als ik weer een 'aanval' heb of me erg onrustig voel, probeer ik eerst en vooral me op mijn ademhaling te concentreren. Een paar keer diep in- en uitademen helpt al enorm om de nervositeit wat te minderen.
2. Mindfulness
Vervolgens kan je mindfulness toepassen: mindfulness is een toestand waarin je met vriendelijke aandacht aanwezig bent in de gevoelde ervaring van het huidige moment. Je merkt duidelijk gedachten, fysieke ervaringen, emoties en gebeurtenissen op zonder te reageren volgens vaste gewoontes of op een automatische manier.
Dit betekent dat je keuzes kan maken over hoe je met de dingen omgaat en een rijk en vervullend leven kan leiden, ook al ervaar je moeilijke omstandigheden.
Wednesday, March 11, 2015
Verlatingsangst, en nu?
Welkom op mijn blog.
Je bent hier waarschijnlijk terecht gekomen omdat je verlatingsangst hebt, of denkt dat te hebben.
Maar wat is verlatingsangst nu eigenlijk? Buiten de obvious angst om verlaten of in de steek gelaten te worden. Ik ben geen dokter of psycholoog, maar ik kan wel vertellen hoe ik het ervaar. Misschien herken je jezelf hier (gedeeltelijk) in.
Bij mij komt het enkel tot uiting in de relatie met mijn lief - dus niet met mijn familie of vrienden. We zijn nu iets meer dan een halfjaar samen, en aanvankelijk dacht ik dat het gewoon de vlinders in mijn buik en de prille verliefdheid waren die maakten dat ik het zo moeilijk had om los te laten. Maar het werd erger en erger... We zien mekaar enkel in de weekends, omdat we 100 km uit mekaar wonen. Bijgevolg leef ik enorm van weekend naar weekend. Vrijdag na de werkdag ben ik al lichtjes nerveus omdat we 's avonds weer samen gaan zijn. En zondagnamiddag begin ik al misselijk te worden omdat we 's avonds weer afscheid moeten nemen... Hoe korter bij het afscheid, hoe meer last ik krijg. Ik moet werkelijk braakneigingen onderdrukken omdat mijn lichaam zo emotioneel reageert op het afscheid dat ik het niet verwerkt krijg. Erg, ik weet het.
In het begin kon ik er nog wel mee lachen, dan zei ik dat zolang ik die kotsneigingen nog had, hij zeker mocht zijn dat ik hem nog graag zag. Maar na een halfjaar ben je dat toch wel beu...
Mijn onderbewuste ik is zo verschrikkelijk bang om hem op één of andere manier kwijt te spelen dat ik een soort van angstaanvallen krijg. Het "rare" is: rationeel gezien weet ik dat hij mij ook doodgraag ziet en mij niet zal verlaten. Maar het is sterker dan mezelf.
Onze relatie zit echt goed, het was liefde op het eerste gezicht langs 2 kanten en we zijn zeker van mekaar. Ik zie me oud worden en settelen met hem. Maar de verlatingsangst zit er diep in...
Sinds een maand of 2 merk ik dat het erger wordt met die verlatingsangst. Onze relatie wordt ook serieuzer, het 'allerprilste' is eraf en we moeten onze draai wat vinden in onze relatie. Ik ben een heel aanhankelijk type dat niet graag alleen is. Redlef is ook niet graag alleen, maar kan er toch beter tegen als ik. Als ik dan 's avonds alleen op mijn appartement zit heb ik heel hard de behoefte om hem te horen, met hem te praten. Maar hij heeft natuurlijk ook nog zijn vrienden, hobby's en bezigheden. En omdat ik geen "controle" heb over zijn leven, beginnen mijn gekke hersens door te slaan.
Je bent hier waarschijnlijk terecht gekomen omdat je verlatingsangst hebt, of denkt dat te hebben.
Maar wat is verlatingsangst nu eigenlijk? Buiten de obvious angst om verlaten of in de steek gelaten te worden. Ik ben geen dokter of psycholoog, maar ik kan wel vertellen hoe ik het ervaar. Misschien herken je jezelf hier (gedeeltelijk) in.
Bij mij komt het enkel tot uiting in de relatie met mijn lief - dus niet met mijn familie of vrienden. We zijn nu iets meer dan een halfjaar samen, en aanvankelijk dacht ik dat het gewoon de vlinders in mijn buik en de prille verliefdheid waren die maakten dat ik het zo moeilijk had om los te laten. Maar het werd erger en erger... We zien mekaar enkel in de weekends, omdat we 100 km uit mekaar wonen. Bijgevolg leef ik enorm van weekend naar weekend. Vrijdag na de werkdag ben ik al lichtjes nerveus omdat we 's avonds weer samen gaan zijn. En zondagnamiddag begin ik al misselijk te worden omdat we 's avonds weer afscheid moeten nemen... Hoe korter bij het afscheid, hoe meer last ik krijg. Ik moet werkelijk braakneigingen onderdrukken omdat mijn lichaam zo emotioneel reageert op het afscheid dat ik het niet verwerkt krijg. Erg, ik weet het.
In het begin kon ik er nog wel mee lachen, dan zei ik dat zolang ik die kotsneigingen nog had, hij zeker mocht zijn dat ik hem nog graag zag. Maar na een halfjaar ben je dat toch wel beu...
Mijn onderbewuste ik is zo verschrikkelijk bang om hem op één of andere manier kwijt te spelen dat ik een soort van angstaanvallen krijg. Het "rare" is: rationeel gezien weet ik dat hij mij ook doodgraag ziet en mij niet zal verlaten. Maar het is sterker dan mezelf.
Onze relatie zit echt goed, het was liefde op het eerste gezicht langs 2 kanten en we zijn zeker van mekaar. Ik zie me oud worden en settelen met hem. Maar de verlatingsangst zit er diep in...
Sinds een maand of 2 merk ik dat het erger wordt met die verlatingsangst. Onze relatie wordt ook serieuzer, het 'allerprilste' is eraf en we moeten onze draai wat vinden in onze relatie. Ik ben een heel aanhankelijk type dat niet graag alleen is. Redlef is ook niet graag alleen, maar kan er toch beter tegen als ik. Als ik dan 's avonds alleen op mijn appartement zit heb ik heel hard de behoefte om hem te horen, met hem te praten. Maar hij heeft natuurlijk ook nog zijn vrienden, hobby's en bezigheden. En omdat ik geen "controle" heb over zijn leven, beginnen mijn gekke hersens door te slaan.
Ik heb nog littekens van mijn vorige relatie en
mijn verleden die zijn invloed hebben op onze relatie. Ik ben heel onzeker, heb
bang om (weer) in de steek gelaten te worden. Ik doe alles voor hem zodat hij
het goed heeft, help hem waar ik kan zodat hij toch maar bij me blijft. Door
mijn onzekerheid neem ik dingen te persoonlijk op en voel ik me snel angstig of
in de steek gelaten.
Nochtans geeft hij me geen reden om me zo te voelen. Ik
zoek gewoon naar een reden om te denken dat er iets is, en mijn hersenspinsels
maken me gek. Hij stuurt een paar uur niks? Hij zal wel iets beter te doen
hebben. Hij komt op vrijdagavond pas om 22u naar mij? Hij komt vast met tegenzin omdat ik te aanhankelijk ben. Hij is online maar zegt niks tegen mij? Hij wil waarschijnlijk liever met anderen chatten. Hij is pas om 3u gaan slapen? Was hij met een ander aan het chatten? Ver-schrik-ke-lijk. Terwijl de realiteit is dat ik nog
altijd de eerste persoon ben die hij belt als hij iets meemaakt en dat hij me
nog (bijna) elke dag zegt dat hij van me houdt.
Ik vind mezelf vreselijk vermoeiend, en ik doe alle mogelijke moeite om die absurde gedachten te bannen, maar dat lukt heel moeizaam. Want eens je ze hebt, zijn ze er. En dan probeer ik diep in te ademen en mezelf toe te spreken dat ik spoken zie.
Het doet me denken aan de parabel van de hand met zand.
Als je op het strand een hand zand neemt, en je knijpt erin, loopt al het zand
weg. Als je je hand echter gewoon stabiel houdt, blijft al het zand erop
liggen. Het heeft geen zin om te knijpen in je relatie. Je moet het gewoon op
zijn beloop laten. Je kan er toch niks aan veranderen.
Subscribe to:
Posts (Atom)