Sunday evening. I'm sitting on the couch in my living room. My living room. It's still so surreal. I know I don't actually own anything here. But I feel so grateful. It feels like this is right where I am supposed to be.
"Amore
Croatia 25th-28th may?
With Alex and Co?
There is a festival as far as I understood"
"Nice, sure!
How much is it?"
"Don't worry about that, it is from Sara and the new guy money
Love you <3"
"BTW I booked something for San Valentine X <3 "
Is this all really happening? I am with this amazing man who takes such good care of me. We are a good couple. I feel we have something strong and solid here. He took the time to read my book. Page per page. Also the pages that were smeared by my tears. Up until the day we met. And now, he is part of every new chapter. The pages that are still unwritten, we will write together.
Sometimes when we lie in bed together and he is still reading a book, I just stare at him. I stare as my heart fills with so much love and I can't help but think how much I love him. And that's quite remarkable. Flashback:
I still remember when we were just together how fragile, scared and insecure I was. Scared of being hurt again. Of being used, just for fun. Nothing serious. I was very anxious and had very little trust in him. Somewhere in my mind, there was a voice that kept telling me to be careful. Not to get too attached because I might get disposed once again. We had fun together, it felt comfortable, he seemed sincere. But I was cautious.
He stayed consistent. We got together officially in november. He kept telling me how beautiful I am, texting me goodmorning every day and goodnight every evening. He bought a new iPad and immediately the first time he brought it to my place, he put my fingerprints in the system so I had access at all times. Same for his new iPhone. Until today, he still doesn't realise the impact of this.
When he was taking a shower at my appartment and left his phone behind, like a maniac I would go through all his messages, only to discover he was completely in love with me and had nothing to hide. I felt ashamed afterwards of doing it, but also relieved that there was no hurt, no dissapointment, no cheating. After a few times, there would be one time I thought "yeah never mind, he has nothing to hide anyway". And then 2 times in a row. I'm not saying I completely stopped checking on him - but the fear is slowly fading away and the trust is growing. He gave me this huge amount of trust of letting me into his life and personal messages. Messages I had no business with, but he knew and knows how important this is to me.
I also tell him when I checked his phone again. He doesn't care, or at least doesn't tell me if it bothers him. But I feel confident knowing that there will be a day that I will no longer check his phone. I will have beaten this fear, this anxiety. And that again, will be a next chapter in my book of life with him.
Xoxo
Claudia
Showing posts with label angst. Show all posts
Showing posts with label angst. Show all posts
Sunday, February 5, 2017
Saturday, June 18, 2016
How your attachment style impacts your relationship
Our style of attachment affects everything: from our partner selection to how well our relationships progress and to, sadly, how they end. That is why recognizing our attachment pattern can help us understand our strengths and vulnerabilities in a relationship. As I discussed in a previous post, an attachment pattern is established in early childhood and continues to function as a working model for relationships in adulthood. This model of attachment influences how each of us reacts to our needs and how we go about getting them met. When there is a secure attachment pattern, a person is confident and self-possessed and is able to easily interact with others, meeting both their own and another’s needs. However, when there is an anxious or avoidant attachment pattern and a person picks a partner who fits with that maladaptive pattern, they will most likely be choosing someone who isn’t the ideal choice to make them happy.
For example, the person with a working model of anxious/preoccupied attachment feels that in order to get close to someone and have their needs met, you need to be with your partner all the time and get reassurance. To support this perception of reality, they choose someone who is isolated and hard to connect with. The person with a working model of dismissive/avoidant attachment has the tendency to be distant, because their model is that the way to get your needs met is to act like you don’t have any. He or she then chooses someone who is more possessive or overly demanding of attention. In a sense, we set ourselves up by finding partners that confirm our models.
Research has shown that about 60 percent of people have a secure attachment, while 20 percent have an avoidant attachment, and 20 percent have an anxious attachment.
Let's discuss each type a bit more:
Secure Attachment – Securely attached adults tend to be more satisfied in their relationships. Children with a secure attachment see their parent as a secure base from which they can venture out and independently to explore the world. A secure adult has a similar relationship with their romantic partner, feeling secure and connected, while allowing themselves and their partner to move freely. Secure adults offer support when their partner feels distressed. They also go to their partner for comfort when they themselves feel troubled. Their relationship tends to be honest, open and equal, with both people feeling independent, yet loving toward each other. Securely attached couples don’t tend to engage in a “Fantasy Bond,” an illusion of connection that provides a false sense of safety. In a fantasy bond, a couple foregoes real acts of love for a more routine, emotionally cut-off form of relating.
Anxious Preoccupied Attachment – Unlike securely attached couples, people with an anxious attachment tend to be desperate to form a fantasy bond. Instead of feeling real love or trust toward their partner, they often feel emotional hunger. They’re frequently looking to their partner to rescue or complete them. Although they’re seeking a sense of safety and security by clinging to their partner, they take actions that push their partner away. Even though anxiously attached individuals act desperate or insecure, more often than not, their behavior exacerbates their own fears. When they feel unsure of their partner’s feelings and unsafe in their relationship, they often become clingy, demanding or possessive toward their partner. They may also interpret independent actions by their partner as affirmation of their fears. For example, if their partner starts socializing more with friends, they may think, “See? He doesn’t really love me. This means he is going to leave me. I was right not to trust him.”
Dismissive Avoidant Attachment – People with a dismissive avoidant attachment have the tendency to emotionally distance themselves from their partner. They may seek isolation and feel “pseudo-independent,” taking on the role of parenting themselves. They often come off as focused on themselves and may be overly attending to their creature comforts. Pseudo-independence is an illusion, as every human being needs connection. Nevertheless, people with a dismissive avoidant attachment tend to lead more inward lives, both denying the importance of loved ones and detaching easily from them. They are often psychologically defended and have the ability to shut down emotionally. Even in heated or emotional situations, they are able to turn off their feelings and not react. For example, if their partner is distressed and threatens to leave them, they would respond by saying, “I don’t care.”
Fearful Avoidant Attachment – A person with a fearful avoidant attachment lives in an ambivalent state of being afraid of being both too close to or too distant from others. They attempt to keep their feelings at bay but are unable to; they can’t just avoid their anxiety or run away from their feelings. Instead, they are overwhelmed by their reactions and often experience emotional storms. They tend to be mixed up or unpredictable in their moods. They see their relationships from the working model that you need to go towards others to get your needs met, but if you get close to others, they will hurt you. In other words, the person they want to go to for safety is the same person they are frightened to be close to. As a result, they have no organized strategy for getting their needs met by others. As adults, these individuals tend to find themselves in rocky or dramatic relationships, with many highs and lows. They often have fears of being abandoned but also struggle with being intimate. They may cling to their partner when they feel rejected, then feel trapped when they are close. Oftentimes, the timing seems to be off between them and their partner. A person with fearful avoidant attachment may even wind up in an abusive relationship.
Does this mean you are stuck with your attachment style forever? I'll explain more in my next post!
I tend to lean more towards the Anxious Preoccupied type.
For example, the person with a working model of anxious/preoccupied attachment feels that in order to get close to someone and have their needs met, you need to be with your partner all the time and get reassurance. To support this perception of reality, they choose someone who is isolated and hard to connect with. The person with a working model of dismissive/avoidant attachment has the tendency to be distant, because their model is that the way to get your needs met is to act like you don’t have any. He or she then chooses someone who is more possessive or overly demanding of attention. In a sense, we set ourselves up by finding partners that confirm our models.
Research has shown that about 60 percent of people have a secure attachment, while 20 percent have an avoidant attachment, and 20 percent have an anxious attachment.
Let's discuss each type a bit more:
Secure Attachment – Securely attached adults tend to be more satisfied in their relationships. Children with a secure attachment see their parent as a secure base from which they can venture out and independently to explore the world. A secure adult has a similar relationship with their romantic partner, feeling secure and connected, while allowing themselves and their partner to move freely. Secure adults offer support when their partner feels distressed. They also go to their partner for comfort when they themselves feel troubled. Their relationship tends to be honest, open and equal, with both people feeling independent, yet loving toward each other. Securely attached couples don’t tend to engage in a “Fantasy Bond,” an illusion of connection that provides a false sense of safety. In a fantasy bond, a couple foregoes real acts of love for a more routine, emotionally cut-off form of relating.
Anxious Preoccupied Attachment – Unlike securely attached couples, people with an anxious attachment tend to be desperate to form a fantasy bond. Instead of feeling real love or trust toward their partner, they often feel emotional hunger. They’re frequently looking to their partner to rescue or complete them. Although they’re seeking a sense of safety and security by clinging to their partner, they take actions that push their partner away. Even though anxiously attached individuals act desperate or insecure, more often than not, their behavior exacerbates their own fears. When they feel unsure of their partner’s feelings and unsafe in their relationship, they often become clingy, demanding or possessive toward their partner. They may also interpret independent actions by their partner as affirmation of their fears. For example, if their partner starts socializing more with friends, they may think, “See? He doesn’t really love me. This means he is going to leave me. I was right not to trust him.”
Dismissive Avoidant Attachment – People with a dismissive avoidant attachment have the tendency to emotionally distance themselves from their partner. They may seek isolation and feel “pseudo-independent,” taking on the role of parenting themselves. They often come off as focused on themselves and may be overly attending to their creature comforts. Pseudo-independence is an illusion, as every human being needs connection. Nevertheless, people with a dismissive avoidant attachment tend to lead more inward lives, both denying the importance of loved ones and detaching easily from them. They are often psychologically defended and have the ability to shut down emotionally. Even in heated or emotional situations, they are able to turn off their feelings and not react. For example, if their partner is distressed and threatens to leave them, they would respond by saying, “I don’t care.”
Fearful Avoidant Attachment – A person with a fearful avoidant attachment lives in an ambivalent state of being afraid of being both too close to or too distant from others. They attempt to keep their feelings at bay but are unable to; they can’t just avoid their anxiety or run away from their feelings. Instead, they are overwhelmed by their reactions and often experience emotional storms. They tend to be mixed up or unpredictable in their moods. They see their relationships from the working model that you need to go towards others to get your needs met, but if you get close to others, they will hurt you. In other words, the person they want to go to for safety is the same person they are frightened to be close to. As a result, they have no organized strategy for getting their needs met by others. As adults, these individuals tend to find themselves in rocky or dramatic relationships, with many highs and lows. They often have fears of being abandoned but also struggle with being intimate. They may cling to their partner when they feel rejected, then feel trapped when they are close. Oftentimes, the timing seems to be off between them and their partner. A person with fearful avoidant attachment may even wind up in an abusive relationship.
Does this mean you are stuck with your attachment style forever? I'll explain more in my next post!
I tend to lean more towards the Anxious Preoccupied type.
Wednesday, March 18, 2015
De monsters in mijn hoofd
Het is niet altijd rozengeur en maneschijn, helaas.
Naast last van verlatingsangst, heb ik ook last van de monsters in mijn hoofd. Door vroegere slechte ervaringen in relaties en in gewoon mijn leven, is mijn zelfbeeld en eigenwaarde blijkbaar niet al te geweldig. Want waarom zou je anders jaloers/wantrouwig zijn?
Redlef geeft me daar toch geen reden toe?
In de weekends als we samen zijn, zegt hij me elke dag dat hij van me houdt. Hij zegt het niet enkel, maar hij toont het ook. Hij knuffelt me, kust me, plaagt me, de hele dag door. We genieten van mekaars aanwezigheid zonder mekaar te verstikken. Hij kan playstation spelen terwijl ik naast hem een boek lees op de zetel. We kunnen serieus met mekaar praten, maar even goed onnozel doen. We komen beiden tot rust bij mekaar.
In de week dan, als we niet samen zijn, ben ik precies een monster. Alle rust die ik in het weekend had, slaat om naar onrust. Niet elke dag, gelukkig. Maar het minste is dan genoeg om me in paniek te doen slaan. Hoezo hij is online maar zegt niks tegen mij? En wat doet hij op Skype de hele avond? Dan twijfel ik aan zijn motieven, aan zijn woorden. Is het wel waar wat hij allemaal zegt? Houdt hij niks achter? Misschien is hij toch nog met andere meisjes aan het chatten, of erger: heeft hij webcamseks ermee. Ik weet het: het zijn monsterlijke gedachten die absoluut ongegrond zijn en waar ik echt niet trots op ben.
Maar ze zijn er. En hoe geraak ik er in godsnaam vanaf?
Ik weet goed genoeg dat hij me doodgraag ziet. Ik ben de eerste persoon die hij belt als hij iets wil vertellen. 's Avonds na zijn werk belt hij me regelmatig even om te vertellen hoe zijn dag was, en om te vragen hoe mijn dag was. Hij smst me 's morgens om me een goeiemorgen te wensen en te vragen of ik goed geslapen heb. En elke avond wensen we mekaar slaapwel... Hij laat na het weekend zijn tshirt achter met zijn parfum zodat ik hem toch nog een beetje bij mij heb. Hij laat lieve briefjes achter. Hij 'stoeft' over mij bij zijn vrienden. Dat hij zo'n geluk heeft dat hij mij is tegengekomen, dat ik voor 200% achter hem sta, dat ik de vrouw van zijn leven ben, etc...
Echt, ik krijg zoveel bevestiging van hem. Maar waarom is dat precies niet genoeg? Waarom blijft er iets in mij schreeuwen dat hij waarschijnlijk toch een dirty little secret heeft? Monsters in mijn hoofd, zeg ik u.
Naast last van verlatingsangst, heb ik ook last van de monsters in mijn hoofd. Door vroegere slechte ervaringen in relaties en in gewoon mijn leven, is mijn zelfbeeld en eigenwaarde blijkbaar niet al te geweldig. Want waarom zou je anders jaloers/wantrouwig zijn?
Redlef geeft me daar toch geen reden toe?
In de weekends als we samen zijn, zegt hij me elke dag dat hij van me houdt. Hij zegt het niet enkel, maar hij toont het ook. Hij knuffelt me, kust me, plaagt me, de hele dag door. We genieten van mekaars aanwezigheid zonder mekaar te verstikken. Hij kan playstation spelen terwijl ik naast hem een boek lees op de zetel. We kunnen serieus met mekaar praten, maar even goed onnozel doen. We komen beiden tot rust bij mekaar.
In de week dan, als we niet samen zijn, ben ik precies een monster. Alle rust die ik in het weekend had, slaat om naar onrust. Niet elke dag, gelukkig. Maar het minste is dan genoeg om me in paniek te doen slaan. Hoezo hij is online maar zegt niks tegen mij? En wat doet hij op Skype de hele avond? Dan twijfel ik aan zijn motieven, aan zijn woorden. Is het wel waar wat hij allemaal zegt? Houdt hij niks achter? Misschien is hij toch nog met andere meisjes aan het chatten, of erger: heeft hij webcamseks ermee. Ik weet het: het zijn monsterlijke gedachten die absoluut ongegrond zijn en waar ik echt niet trots op ben.
Maar ze zijn er. En hoe geraak ik er in godsnaam vanaf?
Ik weet goed genoeg dat hij me doodgraag ziet. Ik ben de eerste persoon die hij belt als hij iets wil vertellen. 's Avonds na zijn werk belt hij me regelmatig even om te vertellen hoe zijn dag was, en om te vragen hoe mijn dag was. Hij smst me 's morgens om me een goeiemorgen te wensen en te vragen of ik goed geslapen heb. En elke avond wensen we mekaar slaapwel... Hij laat na het weekend zijn tshirt achter met zijn parfum zodat ik hem toch nog een beetje bij mij heb. Hij laat lieve briefjes achter. Hij 'stoeft' over mij bij zijn vrienden. Dat hij zo'n geluk heeft dat hij mij is tegengekomen, dat ik voor 200% achter hem sta, dat ik de vrouw van zijn leven ben, etc...
Echt, ik krijg zoveel bevestiging van hem. Maar waarom is dat precies niet genoeg? Waarom blijft er iets in mij schreeuwen dat hij waarschijnlijk toch een dirty little secret heeft? Monsters in mijn hoofd, zeg ik u.
Wednesday, March 11, 2015
Verlatingsangst, en nu?
Welkom op mijn blog.
Je bent hier waarschijnlijk terecht gekomen omdat je verlatingsangst hebt, of denkt dat te hebben.
Maar wat is verlatingsangst nu eigenlijk? Buiten de obvious angst om verlaten of in de steek gelaten te worden. Ik ben geen dokter of psycholoog, maar ik kan wel vertellen hoe ik het ervaar. Misschien herken je jezelf hier (gedeeltelijk) in.
Bij mij komt het enkel tot uiting in de relatie met mijn lief - dus niet met mijn familie of vrienden. We zijn nu iets meer dan een halfjaar samen, en aanvankelijk dacht ik dat het gewoon de vlinders in mijn buik en de prille verliefdheid waren die maakten dat ik het zo moeilijk had om los te laten. Maar het werd erger en erger... We zien mekaar enkel in de weekends, omdat we 100 km uit mekaar wonen. Bijgevolg leef ik enorm van weekend naar weekend. Vrijdag na de werkdag ben ik al lichtjes nerveus omdat we 's avonds weer samen gaan zijn. En zondagnamiddag begin ik al misselijk te worden omdat we 's avonds weer afscheid moeten nemen... Hoe korter bij het afscheid, hoe meer last ik krijg. Ik moet werkelijk braakneigingen onderdrukken omdat mijn lichaam zo emotioneel reageert op het afscheid dat ik het niet verwerkt krijg. Erg, ik weet het.
In het begin kon ik er nog wel mee lachen, dan zei ik dat zolang ik die kotsneigingen nog had, hij zeker mocht zijn dat ik hem nog graag zag. Maar na een halfjaar ben je dat toch wel beu...
Mijn onderbewuste ik is zo verschrikkelijk bang om hem op één of andere manier kwijt te spelen dat ik een soort van angstaanvallen krijg. Het "rare" is: rationeel gezien weet ik dat hij mij ook doodgraag ziet en mij niet zal verlaten. Maar het is sterker dan mezelf.
Onze relatie zit echt goed, het was liefde op het eerste gezicht langs 2 kanten en we zijn zeker van mekaar. Ik zie me oud worden en settelen met hem. Maar de verlatingsangst zit er diep in...
Sinds een maand of 2 merk ik dat het erger wordt met die verlatingsangst. Onze relatie wordt ook serieuzer, het 'allerprilste' is eraf en we moeten onze draai wat vinden in onze relatie. Ik ben een heel aanhankelijk type dat niet graag alleen is. Redlef is ook niet graag alleen, maar kan er toch beter tegen als ik. Als ik dan 's avonds alleen op mijn appartement zit heb ik heel hard de behoefte om hem te horen, met hem te praten. Maar hij heeft natuurlijk ook nog zijn vrienden, hobby's en bezigheden. En omdat ik geen "controle" heb over zijn leven, beginnen mijn gekke hersens door te slaan.
Je bent hier waarschijnlijk terecht gekomen omdat je verlatingsangst hebt, of denkt dat te hebben.
Maar wat is verlatingsangst nu eigenlijk? Buiten de obvious angst om verlaten of in de steek gelaten te worden. Ik ben geen dokter of psycholoog, maar ik kan wel vertellen hoe ik het ervaar. Misschien herken je jezelf hier (gedeeltelijk) in.
Bij mij komt het enkel tot uiting in de relatie met mijn lief - dus niet met mijn familie of vrienden. We zijn nu iets meer dan een halfjaar samen, en aanvankelijk dacht ik dat het gewoon de vlinders in mijn buik en de prille verliefdheid waren die maakten dat ik het zo moeilijk had om los te laten. Maar het werd erger en erger... We zien mekaar enkel in de weekends, omdat we 100 km uit mekaar wonen. Bijgevolg leef ik enorm van weekend naar weekend. Vrijdag na de werkdag ben ik al lichtjes nerveus omdat we 's avonds weer samen gaan zijn. En zondagnamiddag begin ik al misselijk te worden omdat we 's avonds weer afscheid moeten nemen... Hoe korter bij het afscheid, hoe meer last ik krijg. Ik moet werkelijk braakneigingen onderdrukken omdat mijn lichaam zo emotioneel reageert op het afscheid dat ik het niet verwerkt krijg. Erg, ik weet het.
In het begin kon ik er nog wel mee lachen, dan zei ik dat zolang ik die kotsneigingen nog had, hij zeker mocht zijn dat ik hem nog graag zag. Maar na een halfjaar ben je dat toch wel beu...
Mijn onderbewuste ik is zo verschrikkelijk bang om hem op één of andere manier kwijt te spelen dat ik een soort van angstaanvallen krijg. Het "rare" is: rationeel gezien weet ik dat hij mij ook doodgraag ziet en mij niet zal verlaten. Maar het is sterker dan mezelf.
Onze relatie zit echt goed, het was liefde op het eerste gezicht langs 2 kanten en we zijn zeker van mekaar. Ik zie me oud worden en settelen met hem. Maar de verlatingsangst zit er diep in...
Sinds een maand of 2 merk ik dat het erger wordt met die verlatingsangst. Onze relatie wordt ook serieuzer, het 'allerprilste' is eraf en we moeten onze draai wat vinden in onze relatie. Ik ben een heel aanhankelijk type dat niet graag alleen is. Redlef is ook niet graag alleen, maar kan er toch beter tegen als ik. Als ik dan 's avonds alleen op mijn appartement zit heb ik heel hard de behoefte om hem te horen, met hem te praten. Maar hij heeft natuurlijk ook nog zijn vrienden, hobby's en bezigheden. En omdat ik geen "controle" heb over zijn leven, beginnen mijn gekke hersens door te slaan.
Ik heb nog littekens van mijn vorige relatie en
mijn verleden die zijn invloed hebben op onze relatie. Ik ben heel onzeker, heb
bang om (weer) in de steek gelaten te worden. Ik doe alles voor hem zodat hij
het goed heeft, help hem waar ik kan zodat hij toch maar bij me blijft. Door
mijn onzekerheid neem ik dingen te persoonlijk op en voel ik me snel angstig of
in de steek gelaten.
Nochtans geeft hij me geen reden om me zo te voelen. Ik
zoek gewoon naar een reden om te denken dat er iets is, en mijn hersenspinsels
maken me gek. Hij stuurt een paar uur niks? Hij zal wel iets beter te doen
hebben. Hij komt op vrijdagavond pas om 22u naar mij? Hij komt vast met tegenzin omdat ik te aanhankelijk ben. Hij is online maar zegt niks tegen mij? Hij wil waarschijnlijk liever met anderen chatten. Hij is pas om 3u gaan slapen? Was hij met een ander aan het chatten? Ver-schrik-ke-lijk. Terwijl de realiteit is dat ik nog
altijd de eerste persoon ben die hij belt als hij iets meemaakt en dat hij me
nog (bijna) elke dag zegt dat hij van me houdt.
Ik vind mezelf vreselijk vermoeiend, en ik doe alle mogelijke moeite om die absurde gedachten te bannen, maar dat lukt heel moeizaam. Want eens je ze hebt, zijn ze er. En dan probeer ik diep in te ademen en mezelf toe te spreken dat ik spoken zie.
Het doet me denken aan de parabel van de hand met zand.
Als je op het strand een hand zand neemt, en je knijpt erin, loopt al het zand
weg. Als je je hand echter gewoon stabiel houdt, blijft al het zand erop
liggen. Het heeft geen zin om te knijpen in je relatie. Je moet het gewoon op
zijn beloop laten. Je kan er toch niks aan veranderen.
Subscribe to:
Posts (Atom)